Dziś ciekawy artykuł w ArsTechnica o problemach jakie sobie NASA narobiła chcąc przyspieszyć lądowanie na Księżycu i ułatwić życie SpaceX i Blue Origin.
O jakie zmiany chodzi? W oryginalnym planie Orion samodzielnie dolatywał na tą „dziwną” (NRHO – 3000 km perygeum i 70000 km apogeum) orbitę Księżyca i tam czekał na lądownik. W nowej wersji dla SpaceX, Orion cumuje do Starship na LEO, następnie całość dociera na niską, kołową orbitę Księżyca korzystając z zapasów paliwa Starship. Dzięki temu że Orion nie musi samodzielnie lecieć na taką orbitę, ma on wystarczająco paliwa by się z niej wyrwać i wrócić na Ziemię po zakończeniu misji. Ciekawe że takie rozwiązanie wymaga mniej paliwa od Starship niż to oryginalne.
W nowej wersji dla Blue Origin, Orion startuje na zmodyfikowanej SLS z Centaur a nie ICPS i dzięki temu jest sam w stanie dotrzeć na niską orbitę Księżyca i z niej wrócić, bez żadnej pomocy. Docelowo to pewnie będzie także rozwiązanie ze Starship.
W przypadku architektury misji Blue Origin problem jaki ma NASA jest łatwy do zrozumienia – w tym momencie nie ma jeszcze wersji Centaur dla SLS, a jak będzie to trzeba będzie zmodyfikować wieżę startową by mogła ona taką wersję obsłużyć. Więc ciekawszy jest problem z jakim się agencja boryka w przypadku misji ze Starship. Okazuje się że jest trzy poważne problemy:
- pierwszy to pozycja w jakiej Orion będzie leciał na Księżyc. Będzie on leciał do tyłu – dyszami do przodu. A to oznacza że paliwo i utleniacz w zbiornikach będą się gromadziły na niewłaściwym końcu – tam gdzie normalnie powinien być gaz a nie ciecz. To poważny problem i zbiorniki będą musiały zostać gruntownie przeprojektowane do takiej misji.
- drugi problem to przeciążenia. Silniki modułu serwisowego Oriona dają maksymalne przeciążenia rzędu 0.1 do 0.15G, do tego we właściwej osi. Przyczepiony do Starship Orion będzie poddany przyspieszeniom nawet do 1G i do tego w zupełnie odwrotnym kierunku niż był do tego zaprojektowany. Zachodzi pytanie co zrobić z siedzeniami astronautów – bez jakichś zmian będą wisieli w pasach co nie jest ani przyjemne ani bezpieczne.
- trzeci problem to chłodzenie. Orion nie był zaprojektowany do przebywania przez dłuższy czas na niskiej orbicie Ziemi. I jest problem z jego chłodzeniem. Dlaczego? Ziemia grzeje. Dlatego Artemis III będzie wymagał ograniczenia zużycia energii w Orionie – żeby się nie przegrzał. Podobnie będzie z tą misją Starship.
Podsumowując – jak zwykle okazuje się że kosmiczne misje to nie klocki Lego i nawet jak na pierwszy rzut oka coś wygląda na prostą zmianę, to okazuje się że pojawia się milion dodatkowych problemów. Dlatego nie należy się dziwić opóźnieniom – wszystkie te problemy trzeba rozwiązać a to zajmuje czas.